روزهای خط خطی  | غزل شمارهٔ ۵۷ حافظ

غزل شمارهٔ ۵۷ حافظ

آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست
گر چه شیرین دهنان پادشهانند ولی
روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک
خال مشکین که بدان عارض گندمگون است
دلبرم عزم سفر کرد خدا را یاران
با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل
حافظ از معتقدان است گرامی دارش
چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست
او سلیمان زمان است که خاتم با اوست
لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست
سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست
چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست
کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست
زان که بخشایش بس روح مکرم با اوست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *