غزل شمارهٔ ۳۴۵ حافظ

بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم
آه کز طعنه بدخواه ندیدم رویت
برو ای ناصح و بر دردکشان خرده مگیر
برق غیرت چو چنین می‌جهد از مکمن غیب
شاه ترکان چو پسندید و به چاهم انداخت
مددی گر به چراغی نکند آتش طور
حافظا خلد برین خانه موروث من است
زلف سنبل چه کشم عارض سوسن چه کنم
نیست چون آینه‌ام روی ز آهن چه کنم
کارفرمای قدر می‌کند این من چه کنم
تو بفرما که من سوخته خرمن چه کنم
دستگیر ار نشود لطف تهمتن چه کنم
چاره تیره شب وادی ایمن چه کنم
اندر این منزل ویرانه نشیمن چه کنم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.