غزل شمارهٔ ۳۳۱ حافظ

به تیغم گر کشد دستش نگیرم
کمان ابرویت را گو بزن تیر
غم گیتی گر از پایم درآرد
برآی ای آفتاب صبح امید
به فریادم رس ای پیر خرابات
به گیسوی تو خوردم دوش سوگند
بسوز این خرقه تقوا تو حافظ
وگر تیرم زند منت پذیرم
که پیش دست و بازویت بمیرم
بجز ساغر که باشد دستگیرم
که در دست شب هجران اسیرم
به یک جرعه جوانم کن که پیرم
که من از پای تو سر بر نگیرم
که گر آتش شوم در وی نگیرم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.