غزل شمارهٔ ۲۲۱ حافظ

چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود
چو ماه نو ره بیچارگان نظاره
شب شراب خرابم کند به بیداری
طریق عشق پرآشوب و فتنه است ای دل
گدایی در جانان به سلطنت مفروش
سواد نامه موی سیاه چون طی شد
حباب را چو فتد باد نخوت اندر سر
حجاب راه تویی حافظ از میان برخیز
ور آشتی طلبم با سر عتاب رود
زند به گوشه ابرو و در نقاب رود
وگر به روز شکایت کنم به خواب رود
بیفتد آن که در این راه با شتاب رود
کسی ز سایه این در به آفتاب رود
بیاض کم نشود گر صد انتخاب رود
کلاه داریش اندر سر شراب رود
خوشا کسی که در این راه بی‌حجاب رود

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.