روزهای خط خطی  | غزل شمارهٔ ۱۷۳ حافظ

غزل شمارهٔ ۱۷۳ حافظ

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار
باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند
بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم
ای عروس هنر از بخت شکایت منما
دلفریبان نباتی همه زیور بستند
زیر بارند درختان که تعلق دارند
مطرب از گفته حافظ غزلی نغز بخوان
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد
کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد
موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد
شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد
حجله حسن بیارای که داماد آمد
دلبر ماست که با حسن خداداد آمد
ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد
تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *