غزل شمارهٔ ۱۴۷ حافظ

نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد
به مطربان صبوحی دهیم جامه چاک
بیا بیا که تو حور بهشت را رضوان
همی‌رویم به شیراز با عنایت بخت
به جبر خاطر ما کوش کاین کلاه نمد
چه ناله‌ها که رسید از دلم به خرمن ماه
رساند رایت منصور بر فلک حافظ
که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد
بدین نوید که باد سحرگهی آورد
در این جهان ز برای دل رهی آورد
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
بسا شکست که با افسر شهی آورد
چو یاد عارض آن ماه خرگهی آورد
که التجا به جناب شهنشهی آورد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.