روزهای خط خطی  | اروميه – شهر عجايب

اروميه – شهر عجايب

اندكي آن سو تر از شهرهاي ريز و درشت، آرام يا پر هياهو، خوب و بد و زشت و زيبا، گامي فراتر از جايي كه يك روز درياچه بود شهري به دامان زمين نشسته است كه با همه ي شهر ها و روستا هايي كه ديديم و شنيديم و خوانده ايم فرق مي كند. شرحي كوتاه از داستان زندگي اين شهر در ادامه آمده است، شرحي كه شايد روزي قسمتي از تاريخ باشد و شايد تسليم جريان فراموشي هميشگي بشر شود.

بهترين و مناسب ترين راه رسيدن به آن از طريق پلي است كه به جرات مي توان آن را از عجايب دنياي امروز خواند. اگر تنها ده درصد وقت و انر‍ژي صرف شده روي خراشيدن قامت كوه و آلودن دامن درياچه صرف تفكر و تعقل مي شد، نه كوه از مردي مي افتاد، نه درياچه دونيم مي شد و نه حيات آرتمياي بدبخت در معرض خطر مي بود.
حیات باغ های سیب، شادابی تاک های ایستاده، هوای ملایم و معتدل و خاک زرخیز ارومیه، همه در لبه ی پرتگاه نیستی ایستاده اند و آن ها که باید به فریاد این طبیعت تکرارنشدنی برسند، همه در کنج غفلت آرام نشسته. ولی از رحمت حق نباید نا امید بود. «خدا گر ز حکمت ببندد دری/به رحمت گشاید در دیگری».

پل میانگذر دریاچه ی ارومیه
هر چه دریاچه رو به سوی آینده ی شور خود پیش می رود، میانگذر کلانتری هم به مراحل نهایی ساخت خود نزدیک می شود. به این ترتیب می توان پیش بینی کرد با تکمیل پل، پروژه ی شوره زار هم تکمیل می شود. تنها اندکی صبر لازم است تا ارومیه صاحب بزرگترین پل روی نمک زار در دنیا شود. بدیهی است در چنین شرایطی درآمد حاصل از سیل گردگشرانی که برای دیدن این اسطوره ی عزم و اراده به ارومیه سرازیر می شوند چندین برابر درآمد باغات و زمین های زراعی خواهد بود.
هم مسیر تبریز-ارومیه کوتاهتر شده و هم آمار گردشگری آذربایجان غربی به شکل قابل توجهی افزایش می یابد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *